"தமிழ் கற்று என்ன பயன்? ஆங்கிலம் இருக்கிறதே" - இந்தக் கேள்வியை அடிக்கடி கேட்கிறோம். சில பதில்கள்.

ஒன்று: அது ஒரு நூலகத்தின் சாவி. தமிழில் இரண்டாயிரம் ஆண்டு இலக்கியம் உள்ளது. சங்கப் பாடல்கள், திருக்குறள், சிலப்பதிகாரம், பக்திப் பாடல்கள், நவீன நாவல்கள். மொழிபெயர்ப்பில் படித்தால் பொருள் கிடைக்கும்; ஆனால் ஓசையும் நயமும் கிடைக்காது. "யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்" என்னும் வரியை மொழிபெயர்த்தால் அதன் எடை பாதியாகிவிடும்.

இரண்டு: அது குடும்பத்தோடு இணைக்கிறது. பாட்டியிடம் அவரது மொழியில் பேச முடிவது வேறு; மொழிபெயர்ப்பாளர் வழியாகப் பேசுவது வேறு. புலம்பெயர்ந்த குடும்பங்களில் மொழி இழப்பு என்பது பெரும்பாலும் உறவு இழப்பாகவே முடிகிறது.

மூன்று: அது சிந்தனையை விரிவாக்குகிறது. ஒவ்வொரு மொழியும் உலகை வேறுவிதமாக வெட்டிப் பார்க்கிறது. தமிழில் "அண்ணா" வேறு "தம்பி" வேறு - ஒரு சொல்லிலேயே வயது வரிசை வந்துவிடுகிறது. ஆங்கிலத்தில் "brother" என்று சொன்னால் அது தெரியாது. இரு மொழி அறிந்தவர் இரு வகையாகச் சிந்திக்க முடியும்.

நான்கு: அது ஒரு தேர்வு அல்ல, ஒரு தொடர்ச்சி. ஒரு மொழி இறப்பது ஒரு தலைமுறையில் நடப்பதில்லை. அது மெல்ல நடக்கிறது - வீட்டில் பேசுவது குறைகிறது, பிறகு புரிதல் குறைகிறது, பிறகு அது ஒரு "பாரம்பரிய மொழி" ஆகிவிடுகிறது. இந்தச் சங்கிலியில் ஒவ்வொரு தலைமுறையும் ஒரு கண்ணி.

எப்படித் தொடங்குவது? முழுமையாகக் கற்க வேண்டும் என்று நினைத்து ஒத்திப் போடாதீர்கள். எழுத்துக்களிலிருந்து தொடங்குங்கள். தினமும் பத்து நிமிடம் போதும். ஒரு மாதத்தில் அடையாளம் தெரியும்; ஆறு மாதத்தில் சிறு வாக்கியங்கள் படிக்கலாம்.

தொடங்குவதற்கு இன்றைக்கு மேல் நல்ல நாள் இல்லை.

More on this topic