தமிழ்த் திரைப்படத் துறை உலகின் மிகப் பெரிய திரைப்படத் தொழில்களில் ஒன்று.

தொடக்கம்

1916 - முதல் தமிழ் பேசாப் படம் (silent film) தயாரிக்கப்பட்டது.

1931 - "காளிதாஸ்", முதல் தமிழ்ப் பேசும் படம். ஒலி வந்ததும் எல்லாம் மாறியது - இப்போது மொழி முக்கியமானது. பேசாப் படங்களை எல்லோரும் பார்க்க முடியும்; பேசும் படங்கள் மொழி வாரியாகப் பிரிந்தன.

பாடல்களின் இடம்

தமிழ்ப் படங்களில் பாடல்கள் ஒரு அடிப்படைக் கூறு. இது தற்செயலானது அல்ல.

தமிழ்நாட்டில் தெருக்கூத்து, நாட்டுப்புற இசை, பரதநாட்டியம் - கதை சொல்வதற்கும் பாடலுக்கும் இடையே எப்போதும் நெருங்கிய தொடர்பு இருந்தது. திரைப்படம் அந்த மரபைத் தொடர்ந்தது.

ஆரம்பகாலப் படங்களில் 50-க்கும் மேற்பட்ட பாடல்கள் இருந்தன!

திரையும் அரசியலும்

தமிழ்நாட்டில் திரைப்படத்துக்கும் அரசியலுக்கும் மிக நெருக்கமான தொடர்பு உண்டு - இது உலகிலேயே அரிதான ஒன்று.

சி.என். அண்ணாதுரை மற்றும் மு. கருணாநிதி திரைக்கதை எழுத்தாளர்களாக இருந்து, பின்னர் முதலமைச்சர்களானார்கள்.

அவர்களது வசனங்களில் சமூக நீதி மற்றும் திராவிட கருத்துகள் இருந்தன. படங்கள் அரசியல் கருத்துகளைப் பரப்பும் ஊடகமாகப் பயன்பட்டன.

பின்னாளில் எம்.ஜி.ஆர் மற்றும் ஜெயலலிதா - நடிகர்களாக இருந்து முதலமைச்சர்களானார்கள்.

மாற்றங்கள்

1990-கள் - தொழில்நுட்பம் மேம்பட்டது; ஏ.ஆர். ரகுமான் திரையிசையை மாற்றினார்.

2000-கள் முதல் - சிறு பட்ஜெட் படங்கள், யதார்த்தமான கதைகள், கிராமப்புற வாழ்க்கை, சாதி பற்றிய நேரடிப் பேச்சு.

இன்று - இணையத் தளங்கள் மூலம் தமிழ்ப் படங்கள் உலகம் முழுவதும் சென்றடைகின்றன. துணைத் தலைப்புகளுடன் தமிழ் தெரியாதவர்களும் பார்க்கிறார்கள்.

விமர்சனப் பார்வையும் தேவை

தமிழ்ப் படங்கள் நியாயமாக விமர்சிக்கப்படுகின்றன:

பெண் பாத்திரங்கள் பெரும்பாலும் துணைப் பாத்திரங்களாகவே இருப்பது
வன்முறையைச் சாதாரணமாக்குவது
ஒரு நாயகனைச் சுற்றியே கதை அமைவது

ஒரு கலை வடிவத்தை ரசிப்பதும் அதே சமயம் விமர்சிப்பதும் முரண்பாடு அல்ல. அதுதான் முதிர்ச்சியான ரசனை.

More on this topic