தமிழ்ச் செய்யுளுக்கு ஒரு கணித அமைப்பு உண்டு. அதை அறிந்தால் பழைய பாடல்களை ஏன் அப்படிப் படிக்க வேண்டும் என்பது புரியும்.

1. எழுத்து

எழுத்துகள் இரண்டு வகை:

குறில் - குறுகிய ஒலி: அ, இ, உ, எ, ஒ
நெடில் - நீண்ட ஒலி: ஆ, ஈ, ஊ, ஏ, ஐ, ஓ, ஔ

2. அசை

அசை என்பது ஒலிக்கும் ஒரு அலகு. இரண்டு வகை:

நேரசை - ஒரு குறில் அல்லது நெடில், அல்லது அதனுடன் ஒரு மெய். எ.கா: க, கா, கண்

நிரையசை - இரண்டு குறில்கள் சேர்ந்தது. எ.கா: கட, மல

3. சீர்

அசைகள் சேர்ந்து சீர் ஆகும். ஒரு சீரில் ஒன்று முதல் நான்கு அசைகள் இருக்கலாம்.

சீர்களுக்கு மரபுப் பெயர்கள் உண்டு - தேமா (நேர்+நேர்), புளிமா (நிரை+நேர்), கூவிளம் (நேர்+நிரை), கருவிளம் (நிரை+நிரை).

கவனியுங்கள் - இவை மரம், பழம், பூ பெயர்கள். இலக்கணத்தை நினைவில் வைக்க இயற்கையின் பெயர்களைப் பயன்படுத்தினார்கள்.

4. தளை

இரு சீர்கள் இணையும் விதிக்கு தளை என்று பெயர். எந்த வகை அசைக்குப் பின் எந்த வகை வரலாம் என்பதை இது தீர்மானிக்கிறது.

5. அடி

சீர்கள் சேர்ந்து அடி ஆகும். ஒரு குறளில் இரண்டு அடிகள் - முதல் அடியில் நான்கு சீர், இரண்டாம் அடியில் மூன்று சீர். மொத்தம் ஏழு சீர்.

அதனால்தான் ஒவ்வொரு குறளும் ஒரே அளவில் இருக்கிறது. 1330 குறள்களும் இதே கட்டமைப்பு.

ஏன் இது முக்கியம்?

இந்த விதிகள் சுதந்திரத்தைக் குறைக்கவில்லை. மாறாக, ஒரு கட்டமைப்புக்குள் வேலை செய்யும்போது கவிஞர் துல்லியமான சொல்லைத் தேட வேண்டியிருக்கிறது.

மேலும், இந்த வடிவம் நினைவில் வைக்க உதவியது. அச்சு இயந்திரம் இல்லாத காலத்தில், இலக்கியம் வாய்மொழியாகப் பாதுகாக்கப்பட்டது. தாளம் இல்லாத உரைநடையைவிட, தாளம் உள்ள செய்யுளை மனனம் செய்வது எளிது.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் இந்தப் பாடல்கள் தப்பிப் பிழைத்ததற்கு ஒரு காரணம் இந்த வடிவமே.

More on this topic