தமிழில் வினைச்சொல்லுக்கு மூன்று காலங்கள் உண்டு.

இறந்த காலம் - ஏற்கனவே நடந்து முடிந்தது. எ.கா: நான் படித்தேன்.

நிகழ் காலம் - இப்போது நடந்துகொண்டிருப்பது. எ.கா: நான் படிக்கிறேன்.

எதிர் காலம் - இனி நடக்கப் போவது. எ.கா: நான் படிப்பேன்.

காலத்தைக் காட்டும் ஒலி வினையின் நடுவில் வரும். "படி" என்பது வேர்ச்சொல். அதனுடன் த்த் சேர்ந்தால் இறந்த காலம், கிற் சேர்ந்தால் நிகழ் காலம், ப்ப் சேர்ந்தால் எதிர் காலம்.

கடைசியில் வரும் விகுதி யார் செய்கிறார் என்பதைக் காட்டும்:

நான் படிக்கிறேன் · நீ படிக்கிறாய் · அவன் படிக்கிறான் · அவள் படிக்கிறாள் · அவர்கள் படிக்கிறார்கள் · அது படிக்கிறது.

எனவே ஒரு தமிழ் வினைச்சொல்லில் மூன்று செய்திகள் இருக்கின்றன: வேர், காலம், ஆள். இதனால்தான் தமிழில் "I" போன்ற தனிச் சொல் தேவைப்படுவதில்லை - "படிக்கிறேன்" என்றாலே "நான்" என்பது புரிந்துவிடும்.

More on this topic