தொல்காப்பியம் தமிழில் இன்று கிடைக்கும் மிகப் பழைய நூல். இதை எழுதியவர் தொல்காப்பியர். இது வெறும் இலக்கண நூல் அல்ல; அது ஒரு சமூகத்தின் முழு விவரணை.

நூல் மூன்று அதிகாரங்களாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொன்றிலும் ஒன்பது இயல்கள். மொத்தம் 1610 நூற்பாக்கள்.

எழுத்ததிகாரம் - ஒலியையும் எழுத்தையும் பற்றியது. எழுத்துக்களின் எண்ணிக்கை, அவை பிறக்கும் இடம், எந்த எழுத்துக்குப் பின் எந்த எழுத்து வரலாம் என்னும் புணர்ச்சி விதிகள் இதில் உள்ளன. இன்றைய ஒலியியல் அறிஞர்கள் இதன் நுட்பத்தைக் கண்டு வியக்கிறார்கள்.

சொல்லதிகாரம் - சொற்களைப் பற்றியது. பெயர்ச்சொல், வினைச்சொல், இடைச்சொல், உரிச்சொல் என்னும் நான்கு வகைகள்; வேற்றுமை; திணை, பால், எண் ஆகியவை இங்கே விளக்கப்படுகின்றன.

பொருளதிகாரம் - இதுதான் மிகவும் அரிய பகுதி. உலகின் வேறு எந்த இலக்கண நூலிலும் இப்படி ஒரு பகுதி இல்லை. இது இலக்கியத்தின் உள்ளடக்கத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறது - காதல் எப்படி வளர்கிறது, எந்த நிலத்தில் எந்த உணர்வு பொருந்தும், வீரம் என்றால் என்ன, ஒரு பாடலில் என்ன இருக்க வேண்டும்.

அதாவது தொல்காப்பியர் மொழியை மட்டும் ஆராயவில்லை; வாழ்க்கையையும் ஆராய்ந்தார். அகம், புறம், ஐந்திணை, மெய்ப்பாடு போன்ற கருத்துக்கள் இங்கிருந்தே வந்தன.

இந்நூல் எழுதப்பட்ட காலம் பற்றி அறிஞர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உண்டு. கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. ஐந்தாம் நூற்றாண்டு வரை பல்வேறு காலங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. நூல் பல காலங்களில் பல அடுக்குகளாக வளர்ந்திருக்கலாம் என்றும் கருதப்படுகிறது.

More on this topic